Ræða Louise Arbour, Mannréttindafulltrúa Sameinuðu þjóðanna á öðrum sérfundi Mannréttindaráðs Sameinuðu þjóðanna

Hr. forseti,virðulegu fulltrúar Mannréttindaráðsins, hátignir, herrar og frúr

Ég er þakklát fyrir að fá tækifæri til að ávarpa annan sérfund Mannréttindaráðsins. Sívaxandi fjöldi látinna óbreyttra borgara í Líbanon og Ísrael, hrakningar heimilislausra og eyðilegging borgaralegra mannvirkja í Líbanon krefjast afskipta Mannréttindaráðsins sem verður að þrýsta á stríðandi fylkingar til að virðing fyrir alþjóðlegum mannréttindareglum og mannúðarlögum sé tryggð.

Eftir mánaðarlöng átök sem magnast og versna með degi hverjum er nauðsynlegt að ráðið bregðist við með ákveðnum- og upplýstum hætti; í samræmi við háleitan tilgang aðstandenda ráðsins og þeirra sem eiga öryggi sitt undir aðgerðum ráðsins. Það er áríðandi að við helgum alla krafta okkar því að fá stöðvað ófriðinn, til að bjarga mannslífum, og tryggja fórnarlömbum réttlæti, sem og að, draga þá til ábyrgðar er brotið hafa alþjóðlega viðurkennd mannréttindi.

Hr. forseti

Rétturinn til lífs er grundvallarréttur hvers og eins Ekki má undir neinum kringumstæðum svipta neinn lífi án dóms og laga. Ég, og fjöldamargir aðrir, hef ítrekað áminnt stríðandi aðila um að greina þurfi á milli óbreyttra borgara og hermanna. Aldrei má ráðast á óbreytta borgara með vilja: mannfall óbreyttra borgara og tjón á verður ávallt að vera í eðlilegu hlutfalli við skýr og bein markmið sem hernaðaríhlutun er ætlað að ná. Árásir þar sem ekki er gerður greinarmunur á hernaðarlegum og borgaralegum skotmörkum er bannaður að þjóðarétti en einnig er bannað að nota borgara sem skjöld fyrir hernaðarleg skotmörk.

Það að gefnar séu út aðvaranir um yfirvofandi árásir í samræmi við þjóðarétt, þá leysir það stríðandi aðila ekki undan alþjóðalegum skuldbindingum um vernd óbreyttra borgara. Vernd þeirra er ein af grundvallarreglum mannúðarlaga sem stríðandi fylkingum ber að virða.

Þegar mannúðarlög eru brotin getur skapast persónuleg ábyrgð, einkum fyrir yfirmenna og stjórnendur. Ég vil því minna stríðsaðila á að stríðsglæpir og glæpir gegn mannnkyninu geta verið framdir í góðri trú um að baráttan sé réttlát og málstaðurinn góður.

Næstum daglega berast fréttir frá átakasvæðinu sem gefa mjög alvarlegar vísbendingar um ákveðið mynstur í umfangi og vali á skotmörkum hinna stríðandi fylkinga. Skráð eru og staðfest hundruða tilvika þar sem breyttir borgara hafa fallið. Gerðar eru handahófskenndar eða skipulagðar árásir á borgaraleg farartæki og byggingar og allt bendir til að enginn greinamunur sé gerður á borgaralegum - og hernaðarlegum skotmörkum.

Heimsbyggðinni var brugðið þegar ísraelskar hersveitir réðust á íbúðabyggingu í Qana hinn 30. júlí og felldu fjölmarga óbreyttra borgara, þar á meðal stóran hóp barna sem leitað höfðu skjóls í byggingunni. Hundruð manna hafa látið lífið í Líbanon. Þeir sem lifað af hafa þurft að þola, og búa enn við, stórfellda eyðileggingu og og algjöra neyð. En fram til dagsins í dag hafa Ísraelar ráðist óátaldir á borgaraleg skotmörk.

Þá hafa sveitir Hizbollah gert linnulausar sprengjuárásir á þéttbýl svæði í Norður Ísrael án þess að gera greinamun á borgaralegum og hernaðarlegum skotmörkum, með tilheyrandi dauðsföllum og eyðileggingu. Einnig er talað um að óbreyttir borgarar séu kerfisbundið notaðir sem fyrir hernaðarskotmörk.

Hr. forseti,

Brýnt er að óháður, traustur aðili verði fenginn til að meta ástandið og greina aðila staðreyndir frá sögusögnum og tilhæfulausum ásökunum. Það verður að gera umfangsmikla athugun á því hvort alvarleg mannréttindabrot hafi verið framin í Ísrael og Líbanon. Könnunin yrði framkvæmd af sérfræðingum, viðurkenndum og þekktum á alþjóðavettvangi. Sjálfstæði, hlutleysi og óhlutdrægni slíkrar rannsóknar yrði að vera tryggt ekki einungis með tilliti til trúverðugleika séfræðinganna heldur einnig hvað varðar úrræði og aðferðir sem rannsóknarnefninni verið heimilað að beita. Rannsóknin ætti að fyrst og fremst að beinast að neyð og þjáningum fórnalambanna og skoðast í ljósi almennra mannréttinda. Rannsóknin ætti að ná yfir öll brot á mannréttindum allra aðila og leggja grunninn að mögulegum bótakröfum og að sökudólgar verði látnir sæta ábyrgð.

Hr. forseti, virðulegu fulltrúar Mannréttindaráðsins,

Nú þegar síðasta brúin yfir ánna Litani hefur verið eyðilögð, hef ég sérstakar áhyggjur af mannréttindum þeirra sem enn búa í Suður Líbanon. Þetta fólk er í brýnni þörf fyrir mat, vatn og læknishjálp, sem starfsmenn mannúðarsamtaka geta ekki lengur innt af hendi. Neyð heimilislausra á átakasvæðum og flóttamanna í nágrannalöndum er einnig alvarlegt áhyggjuefni. Réttindi þeirra til fæðu, heilsu, mannsæmandi húsnæðis og rétt barna þeirra til menntunar verður að virða.

Þjáningar óbreyttra borgara á átakasvæðinu krefjast víðtækra, samstilltra aðgerða alþjóðasamfélagsins. Hvað Mannréttindaráðið varðar, ættu aðgerðir og inngrip þess að beinast að því fólki sem hefur mátt þola og lifir enn við að grundvallarmannréttindi þess eru ekki virt. Einnig þeim sem misst hafa fjölskyldu og vini, eiga um sárt að binda vegna þess að það hefur særst eða vegna missis heimilis, þeirra sem líða hungur og skort vegna þess að allar eigur þeirra hafa verið eyðilagðar. Aðgerðir ráðsins til að upplýsa öll mannréttindabrot og svara kalli fórnalamba átakanna um bætur og réttlæti, munu hjálpa þeim að byggja líf sitt upp á nýjan leik.

Þakka ykkur fyrir

Senda grein